La deutsche vita: Damhirsche

Foto: la deutsche vitaUitslapen in het weekend is essentieel. Op zondag vroeg opstaan doe ik alleen als het écht moet, en dan met grote tegenzin. Toch ben ik heel blij dat ik vanochtend voor de Damhirsche een uitzondering heb gemaakt …

Zoals vele anderen heb ik me voorgenomen om na de feestdagen weer wat actiever te zijn. Daarom sleepte ik mezelf in alle vroegte uit bed voor een georganiseerde winterwandeling in het aan mijn stad grenzende natuurgebied. Ondanks de regen (ja, dat is ‘winter’ anno 2020) stonden er op het trefpunt een vijftiental enthousiaste wandelaars (voornamelijk gepensioneerden) gewapend met paraplu’s, regencapes, verrekijkers en fototoestellen. Het duurde niet lang of een kwiek oudje maakte de onvermijdelijke grap: “Es gibt kein schlechtes Wetter, nur schlechte Kleidung.”

Onze gids benadrukte dat de bomen de regen hard nodig hebben. Ze wees aan welke plekken in het bos bijzonder onder de droogte hebben geleden. Ook toonde ze sporen van everzwijnen en herten waar ik anders nietsvermoedend aan voorbij was gelopen. Dieter, een opgewekte grijsaard, struinde door de natte bladeren om natuurfoto’s te maken. Liep hij krom van ouderdom of door het gewicht van de fotografie-uitrusting om zijn rimpelige nek?

Frank bleek de ornitholoog van dienst te zijn. Om de haverklap bleef hij staan, tuurde met zijn verrekijker en wees. Welluidende Duitse vogelnamen als MisteldrosselBuchfink en Blaumeise vlogen me om de oren. De gevederde vrienden zelf waren te snel voor mijn ongeoefende oog. Wel herkende ik de Canadese ganzen in de vijver en de blauwe reiger aan de oever. Verderop bleef Frank weer staan en spitste de oren: “Der Grünspecht ruft.” Helaas werd zijn roep gesmoord door het geronk van een grote zilveren vogel (het natuurgebied ligt vlak bij een van de drukste luchthavens van Duitsland).

Toen bereikten we het hoogtepunt van de wandeling. De gids wees: “Damhirsche, mindestens fünfzig”. En jawel, op het open veld in de verte graasde een roedel wilde damherten. Dieter knipte enthousiast foto’s. Ik mocht de verrekijker van Frank de ornitholoog lenen en bewonderde de fantastische dieren met hun indrukwekkende geweien. Kijk ook nog even naar rechts, zei hij, daar zit een Mäusebussard. Tussen de zilveren vogels door kon ik nog een glimp van de buizerd opvangen.

De wandeling eindigde bij de boshut van de natuurbescherming, waar Glühwein en Schmalzstullen (boterhammen met reuzel) wachtten. Deze Gaumenschmaus liet ik aan me voorbijgaan. Ik genoot liever bij een beker Kinderpunsch na van de Augenschmaus die de damherten hadden geboden.

PS
La deutsche vita is een reeks blogartikelen over mijn dagelijks leven, zonder taalkundige inslag, maar er komen ook wel weer traditionele Typisch Duits-artikelen!