La deutsche vita: Klassentreffen

Foto: la deutsche vitaIk reis een lang weekend met de trein naar België. Er staan onder meer een bezoekje aan mijn ouders en een Klassentreffen op het programma: een reünietje met wat oude klasgenoten van de middelbare school…

Na het werk neem ik goedgemutst de trein naar Brussel. Daar aangekomen moet ik ruim een halfuur wachten op de vertraagde trein naar het dorp van mijn ouders. Als ik vrijdag weer de trein neem voor een afspraak, blijft hij ergens op het traject ineens staan. ‘Dames en heren, er komt rook uit onze trein. Geen paniek,’ klinkt het uit de luidsprekers. Gezien de tijd van de stoomlocomotief toch al een poosje voorbij is, is er misschien wel degelijk reden tot paniek, maar onder de passagiers heerst toch vooral ergernis. Er wordt nerveus op mobiele telefoons getikt. De conducteur roept opgewonden in drie talen om dat de machinist druk bezig is met verificaties/verifying/verifications.  Na een uurtje ‘rookpauze’ besluit hij kennelijk om toch maar verder te rijden, zodat mijn afspraak door kan gaan.

Zaterdag is het moment van het Klassentreffen gekomen. Ik woon als enige in het buitenland; de andere acht wonen nog in Vlaanderen, de meesten met kinderen in mooie huizen met grote tuinen. De eerste gesprekken gaan nog over grasmaaiers, maar daarna komen er zwaardere onderwerpen aan de orde, zoals stukgelopen relaties, hardnekkige burn-outs en ongeneeslijk zieke familieleden. Ondanks de ellende zijn er lichtpuntjes: een voormalig klasgenootje heeft met succes een chemokuur en bestraling doorstaan, een ander is er door antidepressiva weer bovenop gekomen en de derde zit na een moeizame scheiding eindelijk weer goed in haar vel. We eten met z’n allen chips als vanouds en beleven een gezellige avond.

Zondag blijkt mijn trein terug een halfuur vertraging te hebben en wegens een technische storing moeten we in Keulen overstappen naar een andere trein. De ergernis en het fanatieke getik op mobiele telefoons zijn natuurlijk weer aanwezig, ook bij mij. Als ik een uur later dan gepland in mijn flat arriveer, voel ik toch vooral dankbaarheid: omdat ik gezond ben, omdat mijn ouders nog fit en helder zijn, en omdat ik een harmonische relatie, fijne vrienden (inclusief oude klasgenoten!) én een leuke nieuwe baan heb. En omdat ik geen gras hoef te maaien.

PS
La deutsche vita is een reeks blogartikelen over mijn dagelijks leven, zonder taalkundige inslag, maar er komen ook wel weer traditionele Typisch Duits-artikelen!

Advertentie