blaumachen

Foto: blaumachenEen enquête bij duizend Duitse werknemers wees uit dat 11% het al eens gedaan heeft. Vijftigplussers doen het minder vaak dan hun jongere collega’s. Een vijfde van de 18- tot 29-jarigen geeft toe dat het al een of meerdere keren gebeurd is: blaumachen.

Op iedere werkplek is er wel een collega die zich regelmatig ziek meldt. Toevallig gebeurt dat vaak vlak vóór of vlak na diens vakantie of op een mooie zomerdag. Een typisch geval van blaumachen? Of is diegene écht ziek? In de bovengenoemde enquête geven een aantal werknemers toe dat ze zich wel eens een dagje ziek melden om in werkelijkheid van het mooie weer te genieten of naar een privéafspraak te kunnen. Of ze willen gewoon even ontsnappen aan de hoge werkdruk.

Krankfeiern op een blauwe maandag

Blaumachen is een verkorte vorm voor “einen blauen Montag machen” (Duden). In het Nederlands zeggen wij ‘een blauwe maandag’ als we een heel korte periode bedoelen, maar de oorspronkelijke betekenis – die het Duits behouden heeft – is een maandag waarop niet gewerkt wordt. Duden verwijst specifiek naar de maandag voor het begin van de vastentijd, waarop blauw de liturgische kleur was. Het Genootschap Onze Taal biedt nog andere verklaringen voor de ‘blauwe maandag’. Hoe het ook zij, een dagje blaumachen betekent in het Duits hetzelfde als krankfeiern: ‘ziek vieren’, van het werk wegblijven terwijl je eigenlijk niet ziek bent.

Schuldgevoelens

Zondag was ik op stap met vriendinnen en verklaarde trots dat ik het hele jaar nog geen dag ziek ben geweest en van plan ben om dat zo te houden. God straft met harde hand: zondagavond was ik zo misselijk dat ik niet wist welke positie ik het beste ten opzichte van de wc-pot kon innemen. Na een nacht woelen, zweten en ijlen was duidelijk dat ik een stevige buikgriep te pakken had en ’s maandags in geen geval naar mijn werk kon. Zelfs de verplaatsing van het bed naar de bank was al te vermoeiend. Toch werd ik geplaagd door schuldgevoelens. Ziek, ja – maar waarom net nú? Er is zo veel te doen en mijn baas heeft vorige week nog gezegd dat ze op me rekent. Ik deelde mijn bezorgdheid met vriendin C., die me geruststelde: “Krank sein ist total legitim, du machst ja nicht blau.” Inderdaad. Iedereen had kunnen komen vaststellen dat hier niet gezellig ‘krankgefeiert’ werd.

Intussen gaat het gelukkig een stuk beter. Ik heb zelfs genoeg energie om me van de bank naar het bureau te begeven en de computer te bedienen, zoals deze blogpost bewijst. Ze heeft wel energie om te bloggen, maar niet om te werken? Hou op, straks krijg ik weer schuldgevoelens.

Advertentie