Brezen

Foto: BrezelHet Oktoberfest in München is eergisteren begonnen. Het bier vloeit rijkelijk en om op krachten te komen, eten de feestvierders tussendoor Weißwurst en Brezen

Krakelingen

Ik zou best wel eens een mooie Dirndl willen dragen, dat geef ik toe. Maar ik lust geen bier, dus zou ik me op het Oktoberfest waarschijnlijk dood vervelen en me enorm ergeren aan de lallende massa om me heen. Daarom blijf ik er liever ver vandaan. Ik ben wel een liefhebber van Brezen en die heb je gelukkig ook in Berlijn. Hier worden ze Brezeln genoemd. De (Salz)Brezel (in Beieren: Brezen) is een zoute krakeling. Dit gebak in de vorm van een soort knoop is bestrooid met grove zoutkorrels. De Brezel is hier in Berlijn net zo alomtegenwoordig als Döner. Bijna alle bakkers bieden ze aan en vaak kom je in parken, op festivals, bij concerten en in de buurt van bezienswaardigheden verkopers met een bakfiets met Brezeln tegen. In de zomer komen zelfs verkopers met een mand vol Brezeln naar de Berlijnse meren om de honger van FKK-ers en andere strandgangers te stillen.

Geloogd lekkers

De naam Brezel gaat terug op het Latijnse brachium, dat ‘arm’ betekent (Wikipedia). Dat heeft met de vorm te maken: het gebak heeft iets weg van twee verstrengelde armen. In het Nederlandse taalgebied is de naam pretzel in gebruik, maar de zoute krakeling zoals we die in Duitsland kennen is – bij mijn weten – als snack niet zo bekend. Dat geldt trouwens in het algemeen voor zogenaamd Laugengebäck: bakkerijproducten die voor het bakken in een badje van ‘natronloog’ (Lauge) worden gedompeld en daar hun typische smaak en kleur van krijgen.

Niet iedereen is dol op Brezeln. Bij mijn vriendin S. uit België vielen ze totaal niet in de smaak: “taai en veel te zout!” Mijn ouders daarentegen vinden vers gebakken Brezeln heerlijk en als ze in Berlijn zijn, willen ze er minstens één eten. Net zoals een bezoek aan België voor mij niet compleet is zonder een verse, zoete warme wafel.

Advertentie